عرضه داشت بندهء درگاه و دعاگوى بلا اشتباه واصفى . معروض خدام « 1 » عتبهء قدسى نشان سپهر تمكين [ و ساكنان ] قدوسىآشيان عرش مكين مىگرداند كه صدر الكتاب صحيفهء كامگارى و فصل الخطاب جريدهء شهريارى اعنى نشان عالىشأن نورافشان معدلت نشان همايون كه چون آفتاب عالمتاب ظلمت‌سوز جهان‌افروز عنايت از افق بنده‌نوازى و ذره‌پرورى و مطلع عدوگدازى « * » و مرحمت‌گسترى « 2 » طالع و لامع گرديد ؛ شكرانهء اين سعادت عظمى و موهبت كبرى كريمهء الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ « 3 » به خاطر رسيد لوازم خدمت و مراسم عبوديت را مرعى داشته ، به دست اعزاز و اجلال بر فرق مفاخرت و مباهات نهاده ، و زبان به شكر گزارى حضرت واهب العطيات برگشاد . [ نظم ] : منت ايزد را كه از نزهتگه لطف « 4 » و جلال * خاطر غم‌ديده را سرمايهء شادى رسيد از سرابستان شاه كشور جاه و جلال * تحفهء زندانيى ، منشور آزادى رسيد [ بيت ] : [ رسيد قاصد و درجى ز مشك ناب آورد * چه جاى مشك كه درجى در خوشاب آورد « 5 » ز شب نوشته مثالى به گرد صفحهء « 6 » صبح * به نام ذرهء سرگشته ز آفتاب آورد ]

--> ( 1 ) - T صفحهء a 178 : خدام و ساكن لارغه ( 2 ) - ديگر نسخ : لطف‌گسترى ( 3 ) - قرآن سوره 18 آيهء 1 ( 4 ) - P : جاه ( 5 ) - T : اين بيت را ندارد ( 6 ) - T : مثالى ز زر به صفحهء ( * ) س 6 : عدوگذارى